گــزاره هــای نــاگــزیر

نگاهی گذرا به زبان صمیمی غزل در مجموعه ی

 "رشته کوه عزیز"

سروده ی: نرگس برهمند

کتاب " رشته کوه عزیز" مجموعه ای است شامل 41 غزل سروده ی خانم نرگس برهمند شاعر خوب وتوانمند خراسانی. این کتاب در 56 صفحه با طرح جلدی که برآمده از از نام مجموعه و یادآور کوه های آلاداغ و شاه جهان در خراسان شمالی است و صفحات کاهی که دیرینگی عشق و شاید غزل را تداعی می کند هارمونی زیبایی را پدید آورده است....

باخبر شدیم

اولین مجموعه ی شعر سپید خانم " نگرس برهمند " تحت عنوان  " به دنیا اعتماد کرده ام "
شامل ۶۱ شعر سپیدو هم چنین اولین مجموعه ی غزلیات ایشان نیز تحت عنوان
"  رشته کوه عزیز " در بر گیرنده ی ۴۱ غزل از انتشارات  " شاملو ــ مشهد  "

دوستان می توانند مجموعه های این عزیز را از کتاب فروشی های  "حاتمی "واقع در ۱۷ شهریور
و " امید فردا " تهیه نمایند

پشت یک حصار از آجر سفال زرد

مانده ایم و کوله باری از سوال زرد

آن طرف ، پیاده رو پر از عبور و حرف

این طرف ، من و تو مات یک نهال زرد

مات روزگار ، مات زوزه های باد

مات این کبوتران حسته بال زرد

گاه گاهی آب می زنی به صورتم

تادر آوری مرا از این خیال  زرد

مهربان من ! چگونه بگذرم مگر

می شود رها شوم از این ملال زرد؟!

قسمت من و تو ، چند سیب کال زرد

می پرسم از شما ، که چراغی ندیده اید ؟

یا روزنی به قدر سراغی ندیده اید ؟!

در کوچه های کودکی ام جز انار و آب

یا قالب پنیری و زاغی ندیده اید ؟!

اینجا تمام پنجره ها قد کشیده اند

آن سوی خط فاصله ، باغی ندیده اید ؟!

دستی کنار دست من آنجا ستاره چید

طرحی شکسته کنج اتاقی ندیده اید ؟!

اول اردی بهشت

نشسته آن سوی سیم

به کلاغها ور می رود ، به باران شبانه

و سنگفرش تهی ، لبخندش را خفته ، در ساعت عصر

( حالا مثل تن گربه ای ، کش می روی

 و به تنهایی ، رنگ می پاشی )

زندگی رسمی است ، عزیز دلم !

که تلویزیون یادت می دهد

اخبار: اتفاق عجیبی افتاده

و امنیت آسمان به هیچ وجه تضمین نیست

چه کسی می داند، تو نفس می کشی

پنچره های صبحدم را ؟!

و دلت غش یم رود ، برای یک کودک

که " آب داد " بخش می کند

و هیچ کس به این فکر نیست __ به دیروز رفته

و من دارم __ و تو نیز

مثل درختی ایستاده بر ذهن درخت

__ سلام خانم عزیز ! ببخشید نمی شود دستتان را بوسید

و کامیون تا شب ، سردردش را می کشد

نوبت پاییز و بهارت تمام می شود

* * *
عزیز دلم !

برای حرف حسابم ، جواب باید و نیست

برای رفع عطشم ، قدری آب باید و نیست

فتاده گوشه ی میخانه دردمندو خراب

برای چاره ی دردم ، شراب باید و نیست

کویر تشنه ی ما مستحق باران است

برای گریه باران ، سحاب باید و نیست

دچار ظلم و ستم گشته ام در این دوران

ز ظالمان زمان اجتناب باید و نیست

به کار خیر ، کسی گام بر نمی دارد

به خیر مردم دنیا ، شتاب باید و نیست

زمانه حرف دلم را چرا نمی فهمد ؟!

دلی بسان دل من کباب باید و نیست

رسیده ام به دو راهی چو " خادم " درویش

برای طی طریق انتخاب باید و نیست

تا وا کنم از طاقت دل ، حوصله هارا

وقت است که یک یک بشمارم گله هارا

امشب پر پرواز به فریاد گشودم

تا جغد نگیرد نفس چلچله ها را

این گوش من و گوشه ی عشاق دل من

ترسم که زغن ، ساز کند ولوله ها را

با انکه گلو را به جوابی نشکفتی

هی برسرت آوار کنم مسیله هارا

دیوار به دیوار نگاهم نشستی

شاید که به تصویر کشی فاصله هارا

انسان نخستین  زبان ز سخن ماند

باید که به لالی بسپارم بله هارا

جهان خواب ، به زنجیر اقتدار تو افتد

به خواب شیفتگانت ، اگر گذار تو افتد

پیامها بفرستد به جانبت ، اگر امشب

به یاد پیکر تو ، آفریدگار تو افتد

بهانه ها بتراشند، اگر نظاره ی خورشید

به ان تبسم گرم فریبکار تو افتد

برهنه تر بدر آ ، تا ستاره از فلک دور

به قصد تهینت تو ، به سایه سار تو افتد

تو کوچه کوچه برو تا من آیه آیه بخوانم

تو می خواهی مرا مدفون کنی 
                              میان ابروان پر پشتت

                                                     برای همیشه
                                                     برای خودت

می خواهی که " فرهاد " من باشی
فانوس به دست 
 منیژه ی شبهای تارت بودم

                                                   برای همیشه
                                                   برای خودت
* * * 

چشمانت به خون می نشیند 
                           پریشان که می کند باد
 
                                                   موهایم را . . .
آن روز که زاییده شدم
              کجا بود غیرتت ؟!

                                    که نگذارد لمس کند
 
                                         دستان پینه بسته
                                                                 . . .
* * *

تو می خواهی مرا مدفون کنی
 
                                      در هراس چشمانت
 
                                                    برای همیشه
                                                     برای خودت

__ سر هر ماه

تراس می نشیند

و

ناخن می چیند

                   ماه

گذشت ، خسته از این کوچه های وهم آلود

هنوز سایه ی تردید ، در نگاهش بود

به سان موج خروشنده محو دریا شد

و داد ، حس غریبی به جاری هر رود

هر آنچه رنگ کدورت در این حوالی دید

سترد از دل آیینه های قیر اندود

بگو به جرم کدامین حقیقت افسردی ؟

در این کویر تف آلود ، این فضای کبود

کنون که شهر سراسر فسرده در رخوت

برقص همچو سمندر در آتش نمرود

تو از طلوع کدامین ستاره روییدی ؟

در این کدورت وحشت فزای نامحدود

دلم زِِ هرم  عبورت ، کویر تفتیده است

هبوط می کنم امشب ، در این کویر آلود

دیشب در نوای " الله مزار "

ایلاتی ترین فرصت

با یک روستا ، شب آمدی

فانوس فانوس چشمان تورا نوشیدم

* * *

خوشه چین گندمزار

با یک اجاق خاکستر سرد

از کوچه باغ شانه های سبز

و چشمان چوپان

به خواب شهر رفته بود

ایلیاتی ترین فرصت !

کنار تاریکترین لحظه

                  تو را شنیدم که

                           پر بودی از خواب برکه ها

آمد تمام دار و ندار مرا ربود

از من گرفت ، هر آنچه برایم قشنگ بود

پلکی شکست در گذر شعر خسته ام

در از دحام اشک و شک __ این هاله ی کبود __

مثل درخت ، در گذر گله های باد

مثل بهار ، در نفس بی قرار رود

تقدیر بود و وسوسه ی باد و جبرییل

لختی درنگ کرد و منم را زمن ربود

مثل غروب ، خنده زد و عاشقانه ریخت

حسی که با نمام خودش ، شعر می سرود

سهم من

دو موزاییک بود

با دو لنگه کفش

و تو

نفس می کشیدی شاید

 ــ تمام انسانها که عاشق می شوند ــ

با دست ، با اما . . . ، با . . .

که خالی می ماند

                       بر رد پاهای کوچک حیاط

* * *

__ باز خانه تب می کند

آسانسورها پر می شونداز لنگه کفش های گلی
                                                        دستمالهای کاغذی کثیف

و ما هر روز

در جا می زنیم

در صف خرید شیرهای پاستوریزه

و دو موزاییک

که له می شوند

                    از ته سیگار

سکوت تلخ خدا ، تا خدا ادامه خواهد داشت

حضور ممتد شبها ، ادامه خواهد داشت

دوباره پشت مسافر ، سکوت می پاشند

و حجم فاصله اینجا ، ادامه خواهد داشت

کسی بلندتر از ما ، از آسمان پرسید

سکوت صاعقه آیا ادامه خواهد داشت ؟!

به سیب می رسم آخر ، چه قصه ی تلخی

گناه آدم و حوا ، ادامه خواهد داشت

بگو که باز بریزد ، هزاره ای از سنگ

نگاه آینه اما ، ادامه خواهد داشت

* * *

تمام خاطره ها یعنی کسی سفر می رفت

بلند جاده که تا . . . تا . . . ادامه خواهد داشت

آهسته
آهسته
         با این همه صبوری و تردید
          کفش هایت جفت نمی شوند
به شتاب می آید اتوبوسی ٬ از عمق کودکی هایم
                                          با مسافری عبوس و پریده رنگ
در انتظار ایستگاه آخر

* * *

خسته
       خسته
                خسته از راهی که نرفته ام
                 تنگ از دلی که نداشته ام ٬ می فهمی ؟
با این همه ٬ خیال می کنم
به انتها رسیده ام
و دلم پیش کسی . . . ٬ می خندی !

* * *
شکسته
شکسته
              با این چراغ شکسته
              در سماجت شب ٬ گم می شوم
                             در خواب آرزوهایی ٬ که تهیدست
                                از فتح قله های یخی باز می گردند
                                                         آهسته 
                                                           آهسته . . .

روزی که از دو دست پریزاد آسمان افتاد یک انار بهشتی نیمه ترش

از ارتفاع سرد درختی جوانه زد گل داد یک انار بهشتی نیمه ترش

آرام از خیال درختان کسی گذ شت در خواب برکه های دل باغ خلسه ریخت

 نا چیده در وجود سبد ها شکفته شدفریاد یک انار بهشتی نیمه ترش

بعد همان دقیقه ... نه یادم نرفته است باران گرفت بی خبر آمد لب چپر

خندید مثل تکه نباتی که قرمز است همزاد یک انار بهشتی نیمه ترش

فصلی گذشت خاطره ها را ورق نزد دامن کشان به قلب درختان پناه برد

حالا فقط نگاه چمن خیس مانده است در یاد یک انار بهشتی نیمه ترش

قلبش به نام تازه شدن سرخ می تپد با خواهشی که مثل سبد بغض کرده است

شاید شبی به خواب ببیند که در سبد افتاد یک انار بهشتی نیمه ترش

زیباست غرور عزرائیل
                               از پشت پنجره
کنار پنجره
آتش که می زند بر دیدگان
                                      خشمی ست مواج
                                                       از دریای استخوان
آقا!
     نشسته بر تابوت
                             استخوان کودکی در دست
                                                              پارو 
                                                                      هی پارو
گریزی نیست
آب که از گلوی کودک می جوشد
مشک بر بالای نیزه می گرید
و شاید
 در یا به آسمان ببارد

. . . و روز از کجایش پرید
مثل ادمهای خوابیده
نبضم
ـــ دکتر نبضم را نه با ساعت مچی که خواب رگهایتان
با تیرهای خوابیده ی سقف
                                      تمام نمی شود
این:
من ٬ تو ٬ آسمان ٬ سه تا ٬سه تا نقطه تا . . .
                                                  تکه های سرفه شده ام
پرم از ویروس های احتمالی
تکثیرترک های خورده یا نخورده ی
                                                اعتقاد و . . .
دستهایم که باز می کنم 
فضایی ست گیج از بافه های احتمالی
                                               روی چشمهایت
شاید خوابیده باشی
                              یا کور مادر زاد
به هر طرف که بچرخی
                             راه راست می شود
از همین راه رایت و عقربک مانده منتظر شدم ٬ نیامدم
و عکس افتاده در فنجانم را بر میدارم
باز راه راست و . . .
ساعت هم که باشم
خوابم می آید

 قشنگ ترین قطره های خیس نگاه

به پلک های کدامین بهار زل زده ای ؟!

که بر گزیده ی گلهاست آن دو چشم سیاه

تو آسمان منی ٬ بی تو این پریدن ها

نریخته است به خاکم ٬ تلالویی از ماه

به سرنوشت ورق های نانوشته بگو

دوباره ماییم امشب که می شویم تباه

نه می توانم از این ابر ٬ خنده ای بزنم

نه گریه ای که بمیرد ٬ برایمان گه گاه

نه هیچ ماند و ستاره ٬ نه هیچ ماند و درخت

بریز در نفسم ٬ ای زلال خاطرخواه !

 * * *

بهار فرصت خوبی است اما من . . .

ما یک مشت عاشقیم
                           با پاشنه های بلند و لباسهای کوتاه
                                                                   که در شهر جریان داریم
شهر از کوچه ی ما شروع می شود
                            و این حقیقتی است که مارا بلند می کند
                                                               یعنی دراز می شویم
آنقدر که حتی شما می فهمید
                           ما عاشق یک مشتیم
                                             با پنج خاصیت قدو نیم قد
                                                                با ناخنهای دراز
* * *

اما حالا فرق می کند
ما یک مشت هستیم یا چند نفر ؟
                                                   نمی شود فهمید
ما چیز دیگریست که عاشق شده
با لباسهای خودش
                        و چشمهای خودش
                                       شبیه آدمهایی که :

                                                         نمی شود گفت !

شاید کسی بشوراند ٬ عشق و گل و عدالت و گندم را

یا یک نگاه تازه بیاشوبد٬ در چهره های خسته تبسم را

اینجا نگاه ها  همه بیمارند ٬ فریادها و حنجره ها زخمی

مولای من ! دوباره طلوعی کن ٬ از دیده ها بشوی توهم را

آخر کسی کجاست که برتابد ٬ این سفره های جاری و رنگین را ؟!

آخر کسی کجاست که دریابد ٬ این دست های خالی و مردم را ؟!

آه ای امام گمشده ی قلبم ! سلول های فاصله را بشکن

در ازدحام غربت یک جمعه ٬ ایراد کن خطابه ی چندم را

من در میان غربت و غم امشب ٬ در سیل خیز گریه فرو رفتم

یاد نگاه خیس و پریشانت ٬ تکثیر کرده میل تلاطم را

* * *

گفتی : که شاعر است و پریشان است این حرف ها که مزه مزه ی دل

یک شب کنار غربت من سر کن ٬ تصحیح کن  تو سو تفاهم را

چقدر باید از ایام بد بیاویزم ؟

و لحظه لحظه به سنگ لحد بیاویزم ؟

چقدر رخت عزا در برم کنم ٬ ای دور ؟!

چقدر از غزل خود جسد بیاویزم ؟

کدام بختک شومی ٬ چنین طلسمم کرد

که از جنازه ی خود  تا ابد بیاویزم ؟!

برای چیدن یک پلک عاشقی باید

کدام گوشه ی دنیا سبد بیاویزم ؟

* * *

من از تمامی هستی ٬ دو چشم تر دارم

به این دو چشم رها ٬ می شود بیاویزم ؟!

حرفی بزن ٬ سکوت تو پیرم کرد ٬ من واژه های لال ٬ نمی خواهم

تردیدی آنچنان که تو می دانی ٬ مثل خوره ٬ به جان من افتاده است

چیزی بگو که دل خوشی ام باشد ٬ تقدیر و احتمال نمی خواهم

با این چنین تبسم کمرنگی ٬ برگشتنت قشنگ نخواهد بود

سیب آن زمان سرخ شود ٬ سیب است ٬ من هدیه های کال نمی خواهم

روزی دلت گرفت و گمان کردی ٬ وقتش رسیده است که برگردی

پای همان درخت اساطیری٬ تقویم و ماه و سال ٬ نمی خواهم

من دل خوشم به این که کنار تو ٬ یک عمر آشنای قفس باشم

پرواز را زیاد نخواهم برد ٬ اما دوباره بال نمی خواهم

* * *

آری ! اگر به خویش بقولاندم ٬ تو رفته ای و باز نخواهی گشت

دل می دهم به هر چه باداباد! از مرگ هم مجال نمی خواهم

آماده ی چیدنم ٬ نمی آیی ؟

سنگینی زخم دشمنانم را

در حال چشیدنم ٬ نمی آیی ؟

ای بال و پرت امید پروازم

در اوج پریدنم ٬ نمی آیی ؟

اینجا همه با ستاره ها قهرند

من غرق ندیدنم ٬ نمی آیی ؟

لب باز کن و کمی بگو از عشق

مشتاق شنیدنم ٬ نمی آیی ؟

* * *

از کال شدن گذشته ام دیگر

تا فصل رسیدنم . . .  نمی آیی؟